the ree of life

"Tanzt, tanzt... sonst sind wir verloren" (Pina Bausch)

"Танцуйце, танцуйце.. Інакш мы загублены" (Піна Баўш)

Пайшлі ўчор у кіно, апынуліся ў тэатры. Вім Вендерс прысвяціў свой апошні фільм Піне Баўш, выдатнаму нямецкаму харэографу з Вупэрталя, горада падвяснога метро. 
Яна перанесла пачуцці  з жыцця ў танец на сцэне, а Вім Вендерс яе сцэну ў горад і на кінаэкран.   


Мой першы фільм у 3D.
the ree of life

(no subject)

Лета выдалася даволі гарачым, а вада, каля якой я пабывала, даволі халодная. Зараз усё наадварот, пад вадой куды цяплей.

Швейцарыя, травень' 2010
the ree of life

назіраю

Жыццё заўважае чалавека, калі ён рухаецца, а чалавек заўважае жыццё, калі знаходзіцца ў спакоі рухаў.

Прысела на пляцы, з'ела марозева і акунулася ў жыццё вакол. гэта як на кастрычніцкай, бегаш туды-сюды і вакол толькі натоўп, а калі некалькі цягнікоў прапусціш, то пабачысся з людзьмі, якіх з натоўпу ніколі не вылавіш, нават калі і рухаліся вы ў паралельных метра-прасторах.

   
the ree of life

(no subject)


Дружная, лета' 2008

Дружнай на мапе няма, а ёсць Занарач. Затое ў размовах няма Занарачы, а ёсць Дружная. Два гады ўлетку з захапленнем я выравалася з загружанага Менску і на месяц знікала ў гэтым мястэчку. Дружная ўзнікла з нямецкага гуманітарнага праекту. З гэта ж праекту паўстала паселішча ля Лепеля і два ветракі, што глядзяць на Нарач... да ветракоў я стаўлюся вельмі асабліва, бо гэта не два жалезных слупы - прадуктаў альтэрнатыўнай энергіі. Гэта дзве асобы. Жанчына і мужчына ў вельмі стэрэатыпных ўяленнях. Ветрак-яна гэта дробненькая, вытанчаная, у паветранай сукенцы істота. А ветрак-ён - волат! з гэтага мястэчка я назірала пры любым надвор'і такія аблокі, якія я нідзе ў Беларусі яшчэ не сустракала.
і тут я сутрэлася з рознымі людзьмі, які па-свойму пакінулі дробненькі след ў жыццёвым павуцінні чалавечых слядоў.
the ree of life

Lake Mary

Учор увечары падпісвала паштоўку ў ЗША, адрэсус якой мне рандомам выкінуў сэрвес postcrossing.
Назва мясцовасці - Lake Mary. Як раз ў гэты дзень два гады таму загінула любімая Маша. Такая вестачка на іншы кантынент і сьвет.



мяжа

Alherd Bacharewitsch

Герой зноў раздае інтэрвію. У інтэрвію часопісу "Шпігель" у кастрычніку 2007 яму "было сорамна за сваю краіну, кожную хвіліну".  Радыё Свабода  ён распавядае пра "убогае" беларускае жыццё. Збылася мара пісьменьніка  - трапіў ён у краіну сваёй мары - Нямеччыну і ня ведае, што яму з такім шчасьцем рабіць. Нават старонка ў вікі па-нямецку напоўнена куды больш грунтоўна за беларускую. Дакладна, сабраўся стаць беларускім Камінэрам, але ж  у інтэрвію яскрава  гэтую мэту не раскрывае.

Цікава, па якой прычыне спадар Бахарэвіч стаў у 2007 годзе стыпендыятам Гамбургскай фундацыі для палітычна перасьледуемых. На дадзены момант стыпендыят ПЭН цэнтра пісьменьнікаў у выгнаньні. Хіба прычына была ў тым, што яго кніжкі забароненыя ў Беларусі? А ці можна назваць творы забароненымі ў Беларусі, калі іх можна знайсьці  ў продажы?

Магчыма ён і мега-мозг пісьменьнік для некаторых, але не беларус у замежжы, пра якога варта з гонарам пісаць.