Авантуры майго жыцьця

Дзеці

2009-08-06T10:03:53Z

Прыняццю розных працэсаў і з’яваў у жыцці свой час. Так, думкі і тэмы пра дарослых і маленькіх дзяцей ужо не пужаюць, як раней, а часта шчыра радуюць. Раней такіх думак і тэмаў і не было, а зараз атрымоўваецца часцей сустракаць знаёмых бацькоў і назіраць за іх чаканнем , знаёмствам іх дзетак са светам.

Нядаўна незнаёмы трохгадовы хлопчык на вуліцы запытаў у мяне чыя я мама, разачаравана задумаўся, калі я яму адказала, што яшчэ ні чыя. Бацька таго хлопчыка быў больш дасведчаны ў пытаннях ацэнкі дзяўчыны на прыналежнасць да групы мамак. І суцішыў сына са словам “Я ж табе казаў, што ні чыя, а ты не верыў”. Так дарослыя разышліся з ўсмешкамі, а хопчык яшчэ думаў.

Яшчэ раней я шукала ці то рэкамендацыі па выбары фітбола, ці то практыкаванні. Са здзіўленнем спасылкі часцей прыводзілі на форумы і сайты для будучых ці ўжо бацькоў. Але праз такі заблытаны пошук прыйшла да спасылкі на фотогісторыю рускамоўных бацькоў, якія жывуць у індыі, там нарадзілася і іх дочка. іх гісторыя і бачанне чакання і родаў у вадзе – пазітыўна!

THE KITE RUNNER

2009-05-30T19:38:00Z

Такія кнігі трапляюцца вельмі рэдка ў мае рукі і так пранікняльна ўздзейнічаюць на мозг і эмоцыі. Ляжала яна нават некалі месяцаў на паліцы, і вось прыйшоў час. Той твор, які не магчыма пакінуць да наступнай вольнай гадзіны ці далёкай паездкі, а хочыцца прачытаць адразу і пасьля яшчэ доўга будзеш выскокваць з кнігі.
Аўтар Халед Хусэйні (Khaled Hosseini), пабачыла свет ў 2003 годзе. Чытала я пераклад на нямецкую "Drachenläufer". Моцная кніга, цудоўны пераклад. Па-расейску гучыць "Бегущий за ветром". Ёсьць нават экранізацыя, якую большасць крытыкуе. Сама не глядзела.
З вялікай любоўю перададзены Афганістан даваенны і з вялікам сумам пасьляваенны. Асабліва кранальна паказаныя людзі, што ў іх хаваецца, як яны з гэтым змагаюцца і жывуць.

Lake Mary

2009-05-15T09:52:52Z

Учор увечары падпісвала паштоўку ў ЗША, адрэсус якой мне рандомам выкінуў сэрвес postcrossing.
Назва мясцовасці - Lake Mary. Як раз ў гэты дзень два гады таму загінула любімая Маша. Такая вестачка на іншы кантынент і сьвет.

NN

2009-04-21T08:32:12Z

На працы раблю агляд прэсы пра прыезд Пляцэка. Калі большасць незалежнай прэсы пісала пра тое, што выступ свайго госця Мартынаў праігнараваў і разважалі чаму ён гэта зрабіў, то НН (ЗП) напісала/ў "На мерапрыемстве прысутнічаў прэм’ер‑міністр зямлі Брандэнбург Маціяс Плацэк і міністр замежных спраў Беларусі Сяргей Мартынаў."
Дарэчы, заметкі пра пагарэльцаў ці забойствы бываюць там часта больш зьмястоўныя : )
Аказваецца, што на нн не толькі прагноз надвор'я падводзіць.
Але гэтым ужо нікога не зьдзівіш : )

Палац Пуслоўскіх

2009-03-05T11:08:44Z

У дзяцінстве ў сваіх думках я яго часта дабудоўвала і ўяўляла шыкоўны інтэр'ер.

І вось яго пачалі адбудоўваць, ужо можна ня толькі галаву задзіраць і глядзець на даўгія сьцены, але і прабрацца праз забароненую для ўваходу зону і пахадзіць па паверхах, глянуць з даху на Марачоўшчыну і заглянуць у разгрэбленыя сутарэньні.

Толькі вось пытаньне, што зь яго зробяць, для каго і як...

Час

2009-01-29T18:32:33Z

ZEIT

Um den Wert eines Jahres zu erfahren, frage einen Studenten, der im Schlussexamen durchgefallen ist.
Um den Wert eines Monats zu erfahren, frage eine Mutter, die ein Kind zu früh auf die Welt gebracht hat.
Um den Wert einer Woche zu erfahren, frage den Herausgeber einer Wochenzeitschrift.
Um den Wert einer Stunde zu erfahren, frage die Verlobten, die darauf warten sich zu sehen.
Um den Wert einer Minute zu erfahren, frage jemanden, der seinen Zug verpasst hat.
Um den Wert einer Sekunde zu erfahren, frage jemanden, der einen Unfall überlebt hat.
Um den Wert einer Millisekunde zu erfahren, frage jemanden, der bei den Olympischen Spielen die Silbermedaille gewonnen hat.

Die Zeit wartet auf niemanden. Sammle jeden Moment, der Dir bleibt, denn er ist wertvoll.
Teile ihn mit einem besonderen Menschen, und er wird noch wertvoller. Autor unbekannt.

ЧАС

Каб даведацца каштоўнасьць года, запытайся студэнта, што заваліў дзяржіспыт.
Каб даведацца каштоўнасьць месяца, запытайся маці, што нарадзіла дзіця раней тэрміна.
Каб даведацца каштоўнасьць тыдня, запытайся выдаўца штотыднёвіка.
Каб даведацца каштоўнасьць гадзіны, запытайся закаханых, якія чакаюць сустрэчы.
Каб даведацца каштоўнасьць хвіліны, запытайся таго, хто спазніўся на цягнік.
Каб даведацца каштоўнасьць секунды, запытайся таго, хто выжыў у няшчасным выпадку.
Каб даведацца каштоўнасьць долі секунды, запытайся таго, хто атрымаў на Алімпійскіх гульнях срэбраны мэдаль.

Час нікога не чакае. Зьбірай кожны момант, якія ты пражываеш, таму што ён каштоўны. Падзяліся ім з асаблівым чалавекам і ён стане яшчэ больш каштоўным. (Невядомы аўтар)

Час..які мне цяжка зараз зразумець і адчуваць.

Alherd Bacharewitsch

2008-11-28T18:32:06Z

Герой зноў раздае інтэрвію. У інтэрвію часопісу "Шпігель" у кастрычніку 2007 яму "было сорамна за сваю краіну, кожную хвіліну". Радыё Свабода ён распавядае пра "убогае" беларускае жыццё. Збылася мара пісьменьніка - трапіў ён у краіну сваёй мары - Нямеччыну і ня ведае, што яму з такім шчасьцем рабіць. Нават старонка ў вікі па-нямецку напоўнена куды больш грунтоўна за беларускую. Дакладна, сабраўся стаць беларускім Камінэрам, але ж у інтэрвію яскрава гэтую мэту не раскрывае.

Цікава, па якой прычыне спадар Бахарэвіч стаў у 2007 годзе стыпендыятам Гамбургскай фундацыі для палітычна перасьледуемых. На дадзены момант стыпендыят ПЭН цэнтра пісьменьнікаў у выгнаньні. Хіба прычына была ў тым, што яго кніжкі забароненыя ў Беларусі? А ці можна назваць творы забароненымі ў Беларусі, калі іх можна знайсьці ў продажы?

Магчыма ён і мега-мозг пісьменьнік для некаторых, але не беларус у замежжы, пра якога варта з гонарам пісаць.

krasannna @ 2008-11-28T14:07:00

2008-11-28T12:06:33Z

Тут можна намаляваць сабе добры настрой : ) я намалявала ўжо некалькі!

Так! Ты ёсьць!

2008-09-19T11:08:23Z

Знаёмцеся з глыбокім сьветам Машы

музыка лета

2008-08-30T19:42:03Z

Некалькі апошніх год лета зьвязьваецца з пэўнай музыкай, і сустрэчы зь ёй пачыналіся ў сяброў ці на канцэртах. Гэтым разам лета-ўспамін прыйшоў па іншай дарозе - з невялікай фрайбургскай кавярні. John Lord (Deep Purple) з альбомам “Sarabande”. Цяжка паверыць, што гэты жывы альбом з этнічнымі, опэрнымі і рокпрысмакамі пабачыў сьвет ажно ў 1976 годзе.

Яшчэ адно адкрыцьцё - Johnny Cash. Выпадкова трапілі на біяграфічны фільм “Walk the Line”. Выцягнутыя з крэсла ногі адбівалі рытмы музыкі, а праз пару дзён мы яшчэ троху патанчылі пад яго турэмны альбом, які гучаў на адкрытай пляцоўцы дробнага дортмунскага аэрапорта і праважаў мяне дадому. Кемлівыя супрацоўнікі кавярні падбавілі нават гуку, мы зразумелі, што для нас, бо вакол амаль нікога не было : )

Каб зразумець музыку, яе трэба перажыць. Пражыць зь ёй. Пабачыць і адчуць.

Адтуль, дзе ўласнае жыцьцё становіцца калектыўным, а жыцьцё каровы ратуюць чытаючы малітвы...

2008-06-16T21:33:28Z

Крануў дакумэнтальны фільм “Галерэя Ады”. Чуткі і праўда, сымпатыі і антыпатыі да тых, хто прымаў удзел у здымках фільму ~~(Ул. Колас, Белсат)~~ на ўражаньні не паўплывалі. Фільм гэты зроблены, перад усім, не рэжысэрам, мастацкай і тэхнічнай групай, а людзьмі, героямі, іх лёсамі, пра якія гэты фільм апавядае.. Стужка пра Райчонак Аду - раней працавала ў школе, і ужо каторы год арганізуе мастацкія плэнэры на Шаркаўчыне - пра яе сьвет і навакольле, пра яе аднавяскоўцаў, аднадумцаў і “антыдумцаў”... Па іншаму паглядзела на вёску, на іншую іерархію матэрыялізаваных каштоўнасьцей і нязьменную, але шаткую, каштоўнасьць жыцьця і свабоды, унутранай і зьнешняй.

hospitalityclub

2008-03-16T11:51:14Z

Праглядаю стужку hospitalityclub...Цікава, па якіх прынцыпах людзі абіраюць да каго зьвярнуцца і ў каго спыніцца?

Усё яшчэ нямецкае...

2007-09-30T20:00:40Z

Атрымоўваю смс ад сябра - немца- хлопца (важна для далейшага тэксту) з такім пачаткам "Wir sind Weltmeisterin!..." (увага! чэмпіёнКІ) Нямецкія футбалісткі сталі чэмпіёнкамі сьвету па футболе. Ай ай, якая ж нацыя, эмансыпаваная, а хлопцы пішуць не чэмпіёНЫ, а чэмпіёнКІ! І гонар за нацыянальныя дасягненьні! Калі прыйдзе наша чарга?..
Я ў захапленьні..!

krasannna @ 2007-09-30T14:46:00

2007-09-30T12:17:20Z

Мае дарагія фрэнды!

Занялася я тут сваёй курсавой, якая зьвязана з блогамі : ) Як разумееце, у беларускім нэце фактычны матэрыял мне прыйдзецца шукаць з большага ў жж, і, каб далёка не хадзіць, у некаторых дзённіках маіх фрэндоў, то бок вас! Курсавая па параўнальнай лінгвістыцы (беларуская і нямецкая мовы), таму для курсавой у белнэце буду карыстацца толькі беларускамоўнымі тэкстамі. Тое, што "фрэнд-онлі" застаецца толькі паміж намі : ) да грамадзкасьці праз курсавую і пазьней дыплёмную не трапіць! У працы будзе цытавацца тэкст (кавалкі тэкста), а таксама пазначацца крыніца...
Ну што ж, пішыце, хто за, а хто супраць : )

Трэба толькі захацець - і мы атрымоўваем, што хочам

2007-08-22T21:16:28Z

Кожную раніцу такое не пабачыш. Але пачуцьці і памяць вяртаюць да ўдалых выходных!

(+2)

...ньне

2007-07-29T23:50:55Z

Мне стала цесна ў абалонцы, у якой я жыла так шмат год.. І я знайшла для сябе тую, у якой мне утульна. Таму мне кажуць, што я зьмянілася і прычына тут зусім не ў новай фрызурцы.

танцы пад дажджом

2007-05-08T23:18:35Z

Хочацца танцаў пад сьнегам зь белых лепясткоў квітнеючых дрэваў і пад цёплымі буйнымі кроплямі дажджу : )

з lj і без яго : )

2007-05-05T17:19:55Z

З жж ці без яго, але жыцьцё пульсуе ого-ого як! : ) Нагода для часовага зьнікненьня была файная, але прыйшоў час аднавіцца...каб не ўзгадаць пра гэта на 31 дзень : ) : )

SMSпаўзалежнасьць

2007-03-02T01:34:57Z

Колькі цікавых рэчаў адбываецца ў жыцьці. Шмат што забываецца, самае важнае памятаецца, мала, доўга, усё жыцьцё. Пішам адзін аднаму sms, а пасьля прыходзіцца сьціраць, таму што цяперашняя сімка і магчымасьці мабільнага абмежаваныя.. А так часам хочыцца перачытаць тыя думкі, што людзі спрабуюуь на розных мовах і ў розных канфігурацыях уціснуць у 160 сымбаляў. Два разы ў жыцьці я выдаліла за адзін раз усе смс двух людзей, якія былі мне вельмі блізкія, а пасьля сталі вельмі далёкімі. Але я іх, людзей, усё роўна люблю і жадаю ім шчасьця. І сабе таксама J

Падумваю, можа пачаць файныя рэчы (а часам і проста апіскі) інфарматыўна прыцягальных смс набіраць у тэкставым файліку перад тым, як выдаліць J

Людзі свае смс захоўваюць, а пасьля кніжкі выдаюць, а пра іх на www.studenty.by пішуць.

Што адбываецца з смс у вас?

Краіна чырвоных макаў

2007-01-10T12:58:38Z

У той краіне не задаюцца пытаньнямі, якія пасьледствы прынясе цёплая зіма, такая, як у нас зараз. Там яна заўсёды цёплая.

У той краіне я не набывала хурму, лімоны і гранаты на кірмашы, а зрывала іх у садзе свайго дзеда.

У той краіне я зьбірала грыбы не ў лесе, а ў гарах, дзе стручкоў і смарчкоў(смаржкоў) так жа шмат, як і чарапах…

У той краіне квітнеюць дзікія чырвоныя макі…

І з кожным годам мне хочацца ўсё больш і больш наведаць краіну майго дзяцінства…каб узбагаціць свой успамін пра дзяцінства, каб
узбагаціць сваё жыцьцё…

“Электронная” ахова здароўя

2006-11-23T10:56:54Z

Візыты 33-й студэнцкай паліклінікі не могуць праходзіць без новых уражаньняў. Наведаўшы яе чарговы раз, я даведалася, што там ужо функцыянуе “электронная рэгістратура”. Талёнчыкі да доктара друкуе апарат з гукам касірнай машынкі. А на талёнчыках стаіць нават поўнае імя, імя па бацьку наведвальніка, а таксама доктара. Хаця ведаць, як завуць некаторых дактароў жаданьне няма :). Я за людзей, якія там працуюць, канешне, моцна рада, калі яны вырашылі з дапамогай базы аблегчыць сваю папяровую працу. Жанчынка ў рэгістратуры заўважыла, праўда, што працуюць яны добра да таго моманту, пакуль “не завіснуць”. Значыцца, не ўсё там так ладна. А можа гэта новая пастка для студэнтаў? Выпішуць пасьля бюджэтнікам дадатковы годзік на разьмеркаваньне, таму што карысталіся рэгулярна дзяржаўнымі паслугамі? Чаго толькі не можа быць. :)
У любым выпадку, “навінкі” ў рэгістратуры на паляпшэньне якасьці працы некаторых дактароў ніякі не паўплывалі.

А якая ж была субота!

2006-11-12T15:06:02Z

Пачалася яна з падарунка ад zalgiris Падарыў ён мне футбольны гол! На Minsk Forum у IBB сустрэлася я з kapitan_tanaka.Які раней для мяне быў зусім не kapitan_tanaka :) А яшчэ там я сустрэла Стэфані. 3 гады не бачыла! І ўявіць не магла сабе, што я яе там пабачу. Гляджу, жанчына , падобнае да яе сядзіць, імгненная думка, што можа быць яна. Але жанчына павярнулася, і ўсе здагадкі адразу разьвеяліся. А пасьля я заўважаю ля дзьвярэй Стэфані. Ведаеце, ў той момант, я падумала, што я маю проста вельмі-вельмі добрае ўяўленьне! Яна зьявілася, як быццам бы проста з паветра, склалася з малекулак пры маім моцным жаданьні яе пабачыць! Ух! Там было яшчэ шмат людзей, каго было цікава паслухаць, а на каго проста паглядзець, а каго проста і не заўважыла. Не можа ж быць ўсё ідэальнае ;) А ўвечары я пабачылася з Эрікасам, маім добрым літоўскім сябрам. А з ім было яшчэ чалавек 25. Усе літоўцы. Аб’яднала іх Hospitalityclub і так яны сталі сябрамі. Наша інтэграцыя адбывалася ў майстэрні мастакоў пад менскім небам і над праспэктам ФС. І там жа, заскочыўшы за сінія дзьверы з намаляванымі сардэчкамі і надпісам “Уваход забаронены” я нарэшце пабыла на менскім даху!

Дзесьці там у Гальшанах

2006-11-10T10:34:19Z

Адным такім жа шэранькім днём я нарэшце трапіла ў Гальшаны. Дарэчы, такое надвор’е мітычнасьці Гальшанаў адпавядае болей, чым сонейка :)

Экскурсію для групы ў вядомым манастырскім комплексе, дзе пакуль яшчэ месьціцца музэй, праводзіла дырэктарка музэю, цікавая жанчына. Як шмат хто з жанчын даволі эмацыйная і уражлівая. Гісторыі ад яе пра жыцьцё і легенды гальшанскіх мясьцінаў з заварожваючым голасам дапамаглі болей пранікнуцца духам Гальшанаў. Музэй пакуль яшчэ займае першы паверх былога манастыра, але кажуць, што ў бліжэйшы час куды-небудзь пераедзе. Сам будынак ужо даўно патрабуе рамонту, пры чым капітальнага. Але музэй са сваімі абшарпанымі сьценамі, месцамі адваленым тынкам, патрэсканымі сьценамі прываблівае турыстаў заўсёды, дык гэта пэўна адна з разынак. Прываблівае і звычайны чалавечы інтарэс, пабачыць тыя легендарныя пакоі і калідоры, дзе, па расповедах, адбываецца містыка. Пабывалі мы і ў пакоі з зоркавідным столем. Гэта той самы, у якім шмат хто хацеў, хоча і, пэўна, будзе хацець правесьці ноч, каб даведацца, ці сапраўды што здараецца ўначы ў гэтым будынку. Дырэктарка распавядала нам шэраг гісторый, але не ўсе былі страшныя. :) Як яна сама казала, пасьля ночы ў гэтым пакойчыку, каму час і мужнасьць трэба, каб асэнсаваць, што было і пасьля прызнацца, а каго так торкае, што ўначы там жа маляваць і вершы пісаць пачынаюць, а хто сьпіць як немаўля і нічога сабе не мяркуе.

Народ з большага творчы на такія авантуры ідзе. Распавяла гісторыі пра мастакоў, пісьменьнікаў, журналістаў, але усё так карэктна і без імёнаў :) Ну няхай гэта будзе таксама невялічкай таямніцай ва ўсёй гэтай вялікай таямніцы. Хто ночыць адзін, хто не адзін, нават з сабачкам ночылі, каб не так страшна было, а адзін мужчына нават прабачэньне прасіў у дзяўчыны што зьявілася яму, што ў тыя далёкія часы замураваная тут будаўнікамі наўмысна была. А прабачэньне было за мужчынаў 16 стагодзьдзя. Во аказваецца як доўга мужчынам на развагі і асэнсаваньне часу трэба. :) Ну спадзяюся, што не ўсім так шмат, i не ўсе маюць за што выбачацца:)

Але не толькі мітамі з намі падзяліліся, распавялі і пра магчымае навуковае тлумачэньне ўсіх гэтых зьяваў. А зьвязаныя яны верагодна з павышаным магнітным полем, якое пры доўгім знаходжаньні ў ім выклікае ў творчых, асабліва, людзей галюцынацыі, а да 4-5 гадзінаў знаходзіцца ў такім полі нават карысна (можна падрасьці, а можа і паразумнець) Во як. Але ж канкрэтных адказаў няма. Таму і зьяжджае пэўна ужо якое пакаленьне цікаўных і ўражаных турыстаў з гальшанскіх краёў са сваімі думкамі, загадкамі, перажываньнямі і з верай у зьдзяйсьненьне мараў, якія яны загадалі, прыклаўшы ў музэі сваю далонь да адбітка далоні майстра на цэгле.

“Трамвай - не чхай”.

2006-10-24T19:29:23Z

Львоў для мяне- гэта горад трамвайчыкаў, кнігарняў, хрызантэмаў і соцен вулачак і дворыкаў. За гэта і шмат яшчэ за што я яго палюбіла : )

Трамвайныя шляхі і бегаючыя па іх трамваі можна сустрэць у кожным квартале. ”Цнатліва нерэклямных” трамваяў не сустракалася. А на адным з іх была забаўная рэкляма нейкіх лекаў супраць грыпу з надпісам “Трамвай-не чхай”.

Хрызантэмы ўсіх фарбаў і памераў упрыгожваюць аптэкі, крамы, гатэлі, кавярні. На кірмашы, канешне, іх сама больш :)

Львіўяне ганарацца, што іх горад зьяўляецца своеасаблівым “культурным цэнтрам краіны”. І маюць чым ганарыцца. Па афішах заўважна, што фэстывалі, сьвяты, усялякія імпрэзы праходзяць тут амаль нон-стоп.

А яшчэ мясцовыя сьцьвярджаюць, што не могуць жыць як мінімум без трох рэчаў: цэркваў, містычнай і легендарнай львоўскай кавай, а таксама без дня горада. На 750-годзьдзе Львіва, што адзначалася на пачатку кастрычніка даваў бясплатны канцэрт сам Брэгавіч. Народ адарваўся як сьлед! J

“Нефарматна пра культурнае жыцьцё горада” распавядае гарадзкі часопіс “Файно”. Прыемна было пабачыць там інтэрвію з А. Хадановічам, яшчэ прыемней стала ад таго, што ўкраінцы пра яго ўжо не раз чулі.

А яшчэ Львоў - гэта горад “бялізны ў небе”. Да шчасьця, Львоў быў пазбаўлены сацыялістычнай прасторы ў сваёй гарадзкой планіроўцы, таму вялікіх двароў ля дамоў і гаўбцоў у кожнай кватэры няма. Прыходзіцца сушыць бялізну на нацягнутых дратах паміж дамамі, таму і ўражаньне, што “бялізна ў небе”.

У кавярні ”Пад сіняй фляжкай” львоўскую каву гатуюць сапраўды смачна. Там жа ў сьценцы я пакінула манэтку, ну каб зноў вярнуцца, бо падняўшыся на ратушу і пабачыўшы горад зьверху, я зразумела, што мне яшчэ раз хочацца прыехаць у гэты горад... :)

Увядзіце зьмест вашага cut'у тут.

Восень. Нядзеля. Мэтро...

2006-10-02T17:25:35Z

Нядзельны вечар, 1 кастрычніка. Прыпынак “Пл. Незалежнасьці”. Гэты цягнік чакае шмат люзей. Большасьць чакаючых прыехалі пэўна ў Менск на якой прыгараднай электрычцы са сваіх лецішчаў, дзе ў гэты час жыцьцё абуджаецца толькі на выходных, дзе спакойна, і дзе можна адчуць духмяны пах яблыкаў...
Вагончык цягніка напаўняецца не людзьмі, ён напаўняецца вялікі торбамі, савецкімі паходнымі заплечнікамі, вёдрамі, абвязанымі зьверху тканінай, і ,канешне, кветкамі. Зьлева ад мяне глядыёлусы. Ля дзьвярэй жоўтыя хрызантэмы ў рухох поўненькага мужчынкі. Насупраць – вялічэзная ахапка рознакаляровых, пушыстых астраў... Было прыгожа і натуральна...