krasannna

У дзяцінстве ў сваіх думках я яго часта дабудоўвала і ўяўляла  шыкоўны інтэр'ер.



І вось яго пачалі адбудоўваць, ужо можна ня толькі галаву задзіраць і глядзець на даўгія сьцены, але і прабрацца праз забароненую для ўваходу зону і пахадзіць па паверхах, глянуць з даху на Марачоўшчыну і заглянуць у разгрэбленыя сутарэньні.



Толькі вось пытаньне, што зь яго зробяць, для каго і як...