the ree of life

Авантуры майго жыцьця

Previous Entry Add to Memories Tell a Friend Next Entry
Alherd Bacharewitsch
мяжа
[info]krasannna
Герой зноў раздае інтэрвію. У інтэрвію часопісу "Шпігель" у кастрычніку 2007 яму "было сорамна за сваю краіну, кожную хвіліну".  Радыё Свабода  ён распавядае пра "убогае" беларускае жыццё. Збылася мара пісьменьніка  - трапіў ён у краіну сваёй мары - Нямеччыну і ня ведае, што яму з такім шчасьцем рабіць. Нават старонка ў вікі па-нямецку напоўнена куды больш грунтоўна за беларускую. Дакладна, сабраўся стаць беларускім Камінэрам, але ж  у інтэрвію яскрава  гэтую мэту не раскрывае.

Цікава, па якой прычыне спадар Бахарэвіч стаў у 2007 годзе стыпендыятам Гамбургскай фундацыі для палітычна перасьледуемых. На дадзены момант стыпендыят ПЭН цэнтра пісьменьнікаў у выгнаньні. Хіба прычына была ў тым, што яго кніжкі забароненыя ў Беларусі? А ці можна назваць творы забароненымі ў Беларусі, калі іх можна знайсьці  ў продажы?

Магчыма ён і мега-мозг пісьменьнік для некаторых, але не беларус у замежжы, пра якога варта з гонарам пісаць.

Ён пісаў, што мусіў дзёргаць адсюль, бо адчуваў, як улада яму "дыхае ў патыліцу".

Маладафронтаўцы, якім ня толькі суткі давалі, але ж і значныя тэрміны, засталіся, а гэты спужаўся подыху навальніцы :)

Нешта ня ведаю ніводнага пісьменьніка, якога б засадзілі ў краты за ягоную літаратурную дзейнасьць.

"Вінаватыя мы самі", засраны беларускі народ, які ніфіга ня ўмее і нічыму не навучыцца.

гэткім чынам лёгка скінуць зь сябе любую адказнасьць. толькі тыя, хто так кажуць, самі незаўважна яднаюць сабе з масай-плястмасай. і ладна, калі ціхенька жывуць свой век - але ж часам іх пачынаюць ледзь не героямі зваць. падобнае было калісьці й у асяроддзі савецкіх дысідэнтаў, якія раптам выбіваліся ў "змагары", сьцьвярджаючы, што "ні ў якую палітыку ня лезуць"

Напішы гэта на Свабоду. А я дык не разумею, чаму ўсе абураюцца наконт таго інтэрыію Шпігелю. НЕ разумею, што ён такога сказаў. Ну так, яго не арыштоўвалі на мітынгах (на якія ён можа і не хадзіў) але гэта не значыць, што ён не адчувае несвабоды

Кожны беларус на Беларусі ёсьць несвабодным. Але куды нам бегчы?

Што значыць "нам"? Вам можа і няма куды, я наагул бегчы не збіраюся (хаця была магчымасць застацца жыць у Нямеччыне), а вот Бахарэвіч з'ехаў. Ну і што? Кожны выбірае для сябе. Не бачу тут нічога дрэннага.

Што рабіць тым, несвабодным, у якіх няма магчымасьці нікуды зьехаць? З удзячнасьцю чытаць прозу таленавітага ад Бога пісьменьніка пра ўбогасьць тутэйшага жыцьця?

А чаму б і не пачытаць? Чаму вы патрыёты заўжды думаеце што ўсё што крытыкуе вашу краіну абавязкова дрэнна? Ці вы хочаце каб калі чалавек піша пра Беларусь у яго ўсе героі былі выключна палажыцельныя, а краіна цукеркавая? Гэта глупства нейкае. Я не хачу казаць больш, бо не чытала кнігу, але мне здаецца, калі жыццё ўбогае, дакладней, калі так яго бачыць пісьменнік, так і трэба пісаць, што яно ўбогае. Ну вы бачыце па-іншаму, дык напішэце сваю кнігу. А ён можа піша не для таго каб абхаяць. Можа хтосьці дзякуючы гэтаму здолее выбраццпа з убоства (я зараз не канкрэтна пра Бахарэвіча, а пра пеісьменніка ўвогуле). Туркі таксама не любяць ПАмука

Гаўна і так па жыцці хапае. А каб яшчэ ад эмігрантаў гэтыя ваніты атрымоўваць, то, даруйце, не дужа хочацца. Абы ў іх, няўбогіх, усё было добра.

А вы прапануеце ім жыць ва ўбостве і думаць, што яны жывуць у люксусе? Думаю, кожны чалавек ад нараджэння мае права на выбар, у тым ліку права на выбар чытаць- не чытаць, жыць ва ўбостве ці ня жыць ва ўбостве. І ня трэба з'язджаць нікуды, каб жыць ня ўбога. Гэта толькі пытанне самапавагі. А пра кнігу я сказаць нічога не магу - не чытала.

Кожны сам вырашае, да якой ступені ягонае жыццё ўбога. Ня думаю, што разумна лішні раз яму пра гэта нагадваць.

Ведаеце, я бы не хацела з вамі абмяркоўваць пытанне ўбоства нашага жыцця, хацелася б прачытаць кнігу і казаць пра яе.
А "сам вырашае" - так і не, бо пакуль чалавек не пабачыць іншага жыцця, яму папросту няма з чым параўноўваць, тады нараджаецца безнадзейнасць. Менавіта пра гэта і гаворыць просты хлопец з ускрайкаў Бахарэвіч, былы трактаразаводавец. Пачытайце на Свабодзе каментар "Беларускага украінца",бо, шчыра кажучы, мне гэта спрэчка абсалютна не цікава пішу толькі таму, што, на маё дзіва, такая маса людзей абрынуліся на А.Б. і ўсе прытрымліваюцца прыкладна вашага меркавання "вот сволач, зваліў, а нас гаўном называе". Гэта дзіўнае адзінагалоссе нагадвае піянерскі хор.

Будзе вам кніга.

Праўду кажаш, што кожны абірае сам, зьяжджаць яму ці не. Чалавек мусіць жыць там, дзе яму камфортна. Тады будзе камфортна і іншым. Пытаньне не ў тым, што А.Б. зьехаў, а ў тым, што як зьехаў, дык, палілося бруду на тое, адкуль зьехаў і на тых, зь кім раней жыў. Да шчасьця хапае беларускіх эмігрантаў, якія на беларускае і Беларусь глядзяць з павагай, хаця і ведаюць чым нам ганарыцца ня варта, і толькі адзінкі сваё існаваньне падтрымліваюць вышэйзгазданымі выступамі.

І, яшчэ раз, вельмі важнае: туркі таксама не любяць Памука, калі вам гэта штосьці кажа.

Зачэм ві тгавіце?

Далёка яшчэ нашаму "Памуку" да іхнага.

які незвычайны пост :)
а хто такі Камінэр?

уладзімір камінэр - вельмі вядомы нямецкамоўны пісьменнік, эміграваў з Расеі, піша выключна па-нямецку і ягоных кніг не перакладаюць у расейскую (ён супраць), піша кароткія і часта гумарыстычныя гісторыі ў стылі вялікага гораду. Вядомым яго зрабіла кніга "Russendisco" пра жыццё ў берліне былых суайчыннікаў. Ён уладальнік культавага cafe burger у берліне, дзе раз на месяц праводзяцца рускія дыскатэкі. (гэта толькі назва такая, бо там круцяць усім нам з дзяцінства вядомыя песні, на сцчяне праекцыя савецкага мульціка пра віні пуха і т.д., а наведваюць іх і немцы, і іншыя насельнікі Берліна, а не толькі былыя савецкія). Камінэр вельмі прыемны чалавек.

значыць, адзінае, што вылучае яго з шэрагу іншых эмігрантаў, гэта не жаданне публікавацца і карыстацца сваёй роднай мовай. Хаця, не. У нас такое паўсюль. толькі дзе тая родная мова, фіг зразумееш.

Не, гэта не адзінае. Вылучае яшчэ тое, што ён цудоўна валодае нямецкай, якую да пераезду не вучыў. А бальшыня выхадцаў з былога Саўка трымаюцца за свае гета і па-нямецку гавораць ну вельмі бедна. Камінэра ж цяпер цалкам можна назваць нямецкім пісьменнікам, яго запрашаюць у якасці каментатара вядучыя нямецкія салідныя газеты , то бок ён каментуе падзеі нямецкага жыцця.

тады яго можна павіншаваць і парадавацца за яго.
даволі рэдкі выпадак. Большасць проста не здольная напэўна так адчуць мову, каб пісаць на ёй.

Ну ён піша даволі простаю моваю, аднак калі вы былі ў Нямеччыне і сутыкаліся ў метро ці на вуліцы з гэтымі шайкамі расейскамоўных перасяленцаў (яны заўжды ходзяць шайкамі, часта ў спартовых строях і размаўляюць выключна па-расейску і, дарэчы, называюць сябе "русакамі") - вы зразумееце, які гэта прарыў. Натуральна, ня ўсе такія, ёсць і іншыя - каму мова проста цяжка даецца. Але часцей гэта проста нежаданне вучыць мову, маўляў, "А по-русскі?" Гэткі сабе расейскі шавінізм. Камінэр гэтага пазбаўлены зусім, і гэта здорава. Ён адкрыты, ён піша не толькі пра былых саўкоў, і ў яго класнае пачуцце гумару.

хто гэта ўвогуле такі?

Знаёмая тэма пра пацукоў і карабель, які, блін, ніяк не патоне. Трэба каб ён патануў!!!! Ну не дарама ж яны ўцякалі!
--------
кагосьці ты мне моцна нагадваеш....)

у некаторым сэнсе пра пацукоў слушна

ну дык і мне сорамна за сваю краіну
і я бачу, што убогае
а вось вы мне адкажыце, чым патрыёт адрозніваецца пасля любога зласлівага паста ад звычайнага брсмаўца?)

я думаю варта падзяліць, за што ці каго вам сорамна. За краіну ці канкрэтных асобаў

Ня ведаю, krasannna, усіх пэрэпэтыяў ад'езду Бахарэвіча ў Нямеччыну. Мяне больш цікавіць ягоная літаратурная творчасьць, якая мне вельмі блізкая і зразумелая. Калі яму спатрэбілася Нямеччына для твораў, дык нічога кепскага ў гэтым няма.
Магчыма, у 18 год я таксама злаваўся б на эмігрантаў, а зараз мне бяз розьніцы. Мяне найперш цікавіць Чалавек. А Альгерд - Чалавек, цікавы, прынамсі, для мяне Чалавек (дарэчы, ведаю яго толькі і выключна празь ягоныя творы, ну, і праз ж.дз., канешне) ;)

для кагосьці Чалавек, а для кагосьці і чалавек. Спрачацца можна бясконца. Не зьдзівілася такому камэнтару, калі ў зацікаўленнасьцях прапісаны бахарэвіч : )у мае 18 год жыцьцё было напоўнена іншымі роздумамі, куды больш грунтоўнымі за такіх эмігрантаў. І тут гэта простая нататка, фіксацыя таго, што я падумала.

Ну, а я ў свае 18-ць толькі пра эмігрантаў і думаў ;)